W poniedziałek - 14.12.2009 odbędzie się w Galerii8 finisaż wystawy Piotra Lutyńskiego - Pieśń Awatara. Zapraszamy serdecznie na wino i drób. W programie rozdawnictwo wigilijnego sianka. Poniżej kilka zdjęć z otwarcia wystawy przesłanych nam przez artystę.

Danuta i Cezary Ostrowski 

awatar

Robert Jarosz (kurator) - pod awatarem

W lutym ukaże się pierwsze wydawnictwo kolekcjonerskie Galerii8 (współprodukcja: trasa w-z) - płyta winylowa z nagraniem krajobrazu dźwiękowego do wystawy Piotra Lutyńskiego - Pieśń Awatara. Na stronie A płyty znajdzie się oryginalny utwór Cezarego Ostrowskiego - Pieśń, a na stronie B wersja rozszerzona tego utworu. Płyta w nakładzie 5+3 egzemplarze zostanie sygnowana przez Piotra Lutyńskiego i Cezarego Ostrowskiego i będzie do nabycia z naszej kolekcji.

Kolonizacja krainy awatarów. Niewolnictwo XXI wieku, gdzie rola pana przenika się nierozerwalnie z rolą sługi - awatara. Rola operatora przepleciona z rolą marionetki. Iluzja mocy.

Nowe wątpliwości. Granie ról. Kto jest bardziej kim? Osmotyczne przenikanie psychiki w cyfrowy świat. Czy coś przenika w drugą stronę? Przewartościowanie. Co jest bardziej prawdziwe?

Zerojedynkowy Thanatos. Czy stając się bardziej cyfrowym stajemy się bardziej umarłym? Czy bity wchodząc w nasz analogowy świat zaczynają żyć własnym życiem? Czy awatar świeci własnym światłem, czy odbitym? Czy na zawsze pozostanie  pustą kukłą, czy jest naczyniem, w które przelewamy nasze ja. Czy w skorupie jest duch?

Dwa awatary. Dwie interpretacje. Obie równoprawne. A może jest i trzecia?

Lutyński patrzy na awatary. Patrzy uważnie i z nadzieją. Ale w razie czego ma kurę i nie zawaha się jej użyć.

Cezary Ostrowski 

Jak oderwać myśli od małych, ziemskich zwycięstw? Wczepić się pazurami w odległe byty. Oddychać głęboko - śmiertelnym promieniowaniem przetrzeć oczy. Posłuchaj pieśni awatara.

Pieśń Morfeusza

W kwantowym opisie procesu powstawania czarnej dziury, w jej środku, gdzie gęstość energii jest nieograniczona, zamiast osobliwości może zrodzić się nowy wszechświat. Równoległość bytów, ciągły proces rozszerzania się wszechświata - to zjawisko ogólnie znane. Co jednak w momencie, gdy osobiście doświadczamy osobliwości w postaci astralnej lub świetlnym obiekcie (udać, że nie istnieją)? Przykład przechodzenia człowieka po śmierci w różne substancje, do robaka zjedzonego następnie przez ptaka, skonsumowanego przez człowieka, dowodzi istnienia prostej formy reinkarnacji. Równie intrygującą rolę w spektaklu rodem z idealistycznej Grecji pełni bohater awatar. Na razie zależny od gracza, staje się powoli samodzielnym bytem. Za chwilę pozna uczucia: lęku, miłości, śmierci. To jego wyślemy na międzyplanetarne podboje.


Piotr Lutyński